عاشقی محنت بسیار کشید                   تا لب دجله به معشوقه رسید

نشده از گل رویش سیراب                      که فلک دسته گلی داد به آب

نازنین چشم به شط دوخته بود                 فارغ از عاشق دل سوخته بود

دید در روی شط آید به شتاب                         نوگلی چون گل رویش شاداب

گفت به به چه گل رعنایی ست                  لایق دست چو من زیبایی ست

حیف از این گل که برد آب او را                            کند از منظره نایاب او را

زین سخن عاشق معشوقه پرست           جست در آب چو ماهی از شست

خوانده بود این مثل آن مایه ی ناز                   که نکویی کن و در آب انداز

خواست کازاد کند از بندش                          اسم گل برد و در آب افکندش

گفت رو تا که ز هجرم برهی                          نام بی مهری بر من ننهی

مورد نیکی خاصت کردم                                از غم خویش خلاصت کردم

باری آن عاشق بیچاره چو بط                       دل به دریا زد و افتاد به شط

دید آبی ست فراوان و درست               به نشاط آمد و دست از جان شست

دست و پایی زد و گل را بربود                       سوی دل دارش پرتاب نمود

گفت کای آفت جان سنبل تو                          ما که رفتیم، بگیر این گل تو!

بکنش زیب سر، ای دلبر من                           یاد آبی که گذشت از سر من

جز برای دل من بوش مکن                            عاشق خویش فراموش مکن

خود ندانست مگر عاشق ما                         که ز خوبان نتوان خواست وفا